9 maja (sobota), godz. 20.30

Program

„Air Horse One”, reż. Lasse Linder, 2025, Szwajcaria, Belgia

Dziennik z życia końskiej celebrytki. Legacy to jeden z najbardziej utytułowanych koni w skokach przez przeszkody na świecie. Nie ma dużo czasu na spokojny odpoczynek na łące razem z wyraźnie zakochanym w niej stajennym pieskiem. Jej życie wypełnione jest podróżami do różnych zakątków świata, gdzie ma przynieść zwycięstwo kolejnym jeźdźcom. „Air Horse One” śledzi jej długie podróże w biznesklasie samolotów transportowych dla koni, z niezwykłą delikatnością odsłaniając uroki i ciemne strony zwierzęcej sławy. Co kryje się w pełnym mądrości, ale też nostalgii, spojrzeniu Legacy?

„Mentor”, reż. Krzysztof Tomaszewski, 14 min, 2026, Polska

Mentor to młody bokser trenujący na warszawskiej Pradze, całkowicie oddany swojemu rzemiosłu walki. Jest małomówny i zdyscyplinowany, żyje w ciszy, skupieniu i spokoju. Trening traktuje jak rytuał, a skromność i pokorę jako osobisty kodeks. Na zawodach zawsze towarzyszy mu ojciec i różaniec. Mentor pojawia się wśród ludzi i w ringu, ale tak naprawdę żyje we własnym, zamkniętym świecie, w którym codzienność podporządkowana jest ćwiczeniom i modlitwom. Jego prawdziwe życie i myśli pozostają poza zasięgiem obserwatorów. W warszawskim środowisku bokserskim zdobył szacunek dzięki sumienności i wielu wygranym walkom, jednak jego tajemniczość budzi podejrzenia u kolegów z grochowskiego klubu. Zaczynają zastanawiać się, kim jest naprawdę, ale jego milczenie i powściągliwość pozostają dla nich zagadką. Przyszedł czas na to, aby wyobrażenia chłopaków skonfrontowały się z rzeczywistością.

„Hassan”, reż. Mohammed Alshareef, 30 min, 2025, Francja, Palestyna, Katar

Kilkunastoletni Hassan marzy tylko o tym, żeby znowu zobaczyć się ze swoją rodziną. Wie, że w każdej chwili zarówno on, jak i jego rodzice czy rodzeństwo, mogą zginąć, więc chciałby się do nich po prostu przytulić. Niestety to luksus, na który palestyńskie rodziny nie mogą sobie pozwolić. Trwające w Strefie Gazy ludobójstwo i zablokowane drogi sprawiają, że są skazani na przymusową rozłąkę. Hassan nie traci jednak nadziei. Z młodzieńczym zapałem codziennie staje przy blokadzie i czeka, aż będzie mógł ruszyć w śmiertelnie niebezpieczną drogę do domu. Czy jeszcze kiedyś zobaczy najbliższych?

Film stworzony przez palestyńskiego twórcę w epicentrum zagłady pokazuje, że gdy świat wokół płonie, najważniejsza dla ludzi staje się bliskość.

„Bujając w obłokach”, reż. Mieszko Chromka, 13 min, 2026, Polska

Letni dzień. W trakcie przejażdżki na rolkach, zatrzymujesz się przy wyłączonym z życia budynku. Nie przychodzisz tam, aby się wykąpać, bo w tym basenie nie ma wody. Zabierasz przyjaciółkę. Obie zresztą nie potraficie pływać. Jesteście za młode. Szczegóły z twojego ulubionego parku rozrywki, zaczynają ci się przypominać, a może i ożywać. Ale co, jeśli wypełniłoby się basen wyobrażoną wodą? Skoro możesz wyobrazić sobie basen pełen wody, to możesz wyobrazić sobie wiele więcej. Ulubioną kolejkę górską w Kijowie. Największy park w Charkowie. Babcię, która mieszka pod miastem. Swój pokój. Aby do niego wejść, trzeba otworzyć drzwi, które widzicie tylko ty i twoja przyjaciółka. Ożywają też zabawy. Te wspominane mieszają się z tymi, które oferuje opróżniony basen. Rura zjeżdżalni zniekształca brzmienie twojego imienia. Tak samo wołała cię koleżanka z drugiego końca karuzeli. W tej wyobrażonej wodzie, może bardziej bujasz w obłokach niż pływasz, ale zaczynasz czuć się, jak kiedyś w domu.