Doświadczanie festiwalu muzycznego może być obezwładniające – od pędu (najlepiej w kaloszach) między scenami i niemożliwych wyborów, kiedy w line-upie złośliwie nachodzą na siebie koncerty najbardziej wyczekiwanych artystów, przez otchłań food tracków i uroki pola namiotowego, po nieoczekiwane wyładowania atmosferyczne (ewentualnie żar lejący się z nieba). Ale festiwale muzyczne to także zeitgeist w pigułce – zaangażowane politycznie i społecznie deklaracje padające ze sceny to tylko jeden z jego przejawów.
Dokumentowanie festiwalu muzycznego to więc nie tylko okazja do uchwycenia najważniejszych artystów danej ery, ale także możliwość złapania ducha czasu. Weźmy trzydniowy festiwal, który odbył się w sierpniu 1969 roku na mlecznej farmie Maxa Yasgura w Woodstock w stanie Nowy Jork. Wystąpili tam między innymi Janis Joplin, Jimi Hendrix, Joan Baez i The Who, co na świeżo pokazał Michael Wadleigh w filmie „Woodstock” z 1970 roku. Legendarny line-up to jedno – Woodstock stał się też jednym z najważniejszych symboli amerykańskiej kontrkultury, symbolem zaangażowania, wolności słowa i wyrażania siebie. Woodstock pozostaje stałym punktem odniesienia w rozmowach o festiwalach.
Przegląd dokumentów o festiwalach muzycznych w Filmotece Narodowej – Instytucie Audiowizualnym pozwoli przyjrzeć się fenomenowi festiwali muzycznych z bardzo różnych perspektyw. Bohaterką może być muzyka: to, jak jest przeżywana, jak staje się dla tłumu pod sceną wehikułem dla współodczuwania, może doraźnym i krótkotrwałym, ale niedającym się wymazać z pamięci (jak koncerty odbywające się w strugach deszczu, podczas których zaangażowanie publiczności sięga zenitu mimo nóg umoczonych po kostki w błocie).
Bohaterką może być wspólnota, energia pomiędzy sceną a poruszającym się rytmicznie tłumem.
Bohaterem może być sceniczny spektakl, rozpisany na wiele scen i talentów, z niedostępnym dla zwykłych uczestników wejściem za kulisy, z karnetem obejmującym prestiżowe all areas, wszystkie przestrzenie.
Siła muzyki i siła tworzącej się wokół niej społeczności może też objawić się w miejscach, gdzie organizacja imprezy muzycznej jest nie tylko aktem oporu, co wręcz aktem czynnego buntu.
Zapraszam
Katarzyna Borowiecka (Trójka Polskie Radio)
Najbliższy pokaz
19 sierpnia (środa), godz. 18 „Fala”, reż. Piotr Łazarkiewicz (+ spotkanie po filmie)
Harmonogram
29 września (wtorek), godz. 18 „Glastonbury”, reż. Julien Temple, 138 min, 2006 + spotkanie po seansie
Dotychczasowe seanse
26.02 „Woodstock”, reż. Michael Wadleigh
18.03 „Summer of Soul”, reż. Questlove
14.04 „Pianoforte”, reż. Jakub Piątek
20.05 „Desolation Center”, reż. Stuart Swezey + spotkanie po seansie ze Stuartem Swezeyem
11.06 „Monterey Pop”, reż. D.A. Pennebaker
22.07 „Raving Iran”, reż. Susanne Regina Meures
„Najgłośniejszy film polski” film polski na Ninatece
Częścią przeglądu jest jego odsłona online. W serwisie VOD Ninateka.pl prowadzonym przez Filmotekę Narodową – Instytut Audiowizualny udostępniliśmy na stałe dokument „Przystanek Woodstock: najgłośniejszy film polski” w reżyserii Jurka Owsiaka i Yacha Paszkiewicza, będący zapisem edycji festiwalu z 2002 roku. Impreza odbywa się dziś pod nazwą Pol'and'Rock.
Oprócz tego na Ninatece powstała specjalna kolekcja, w której znajdą się zapisy rozmów z gośćmi cyklu „Nie tylko Woodstock”, a także dokumenty o tematyce muzycznej.
Wstęp
Wstęp na wszystkie wydarzenia w ramach cyklu odbywające się na Wałbrzyskiej 3/5 jest bezpłatny. Prosimy o wcześniejszą rejestrację za pomocą formularzy udostępnionych w artykułach dotyczących poszczególnych pokazów. Rejestrację poprzez formularze otwieramy na tydzień przed wydarzeniem.
Seanse odbywają się w sali Ziemia Obiecana na I piętrze.
