Publicystyka filmowa

Jednymi z najpopularniejszych ludzi radia w międzywojennej Polsce byli Szczepko i Tońko

Na światowym firmamencie filmowym było wiele gwiazd, które swoje kariery rozpoczynały w Polsce. Jedną z nich była aktorka Mia Mara. Dziś nieco zapomniana, jednak sto lat temu była jedną z największych ulubienic niemieckiej publiczności kinowej.

Wśród widzów bardzo modne jest dopatrywanie się we współczesnych produkcjach różnych niedociągnięć i błędów. Na większą skalę to zjawisko pojawiło się po premierze filmu „Matrix” w 1999 roku – kinomani, a w późniejszych latach internauci prześcigali się w wyłapywaniu drobnych błędów w realizacji i postprodukcji

Jeśli ktoś zapragnie stworzyć ranking polskich melodramatów wszech czasów to „Trędowata” Jerzego Hoffmana z dużym prawdopodobieństwem znajdzie się na podium, być może nawet na jego najwyższym stopniu.

Jednym z najbardziej jaskrawych przykładów wdrażania w Polsce założeń realizmu socjalistycznego jest historia filmu „Robinson warszawski” w reżyserii Jerzego Zarzyckiego.

Przedstawiamy fragment ostatniego wywiadu z wybitnym reżyserem Grzegorzem Królikiewiczem, przeprowadzonego przez Michała Dondzika

„Panie Winkel, Panie Winkel! Co pan taki zmartwiony, przecież to porozumienie nie jest ważne, żadne normy prawne nie uznają porozumienia zawartego pod przymusem. Ot, kawałek papieru” – tak oto w finale „Człowieka z żelaza” wysoko postawiony esbek komentował podpisanie Porozumień Sierpniowych i zapowiadał to, co miało nadejść 13 grudnia 1981 roku. A Andrzej Wajda po raz kolejny okazał się „prorokiem”

O cenzurę filmową okresu Polski Ludowej historycy i filmoznawcy pytali w ostatnich trzech dekadach zdecydowanie zbyt rzadko – to kamyczek do własnego ogródka

Konserwacja, rekonstrukcja i restauracja cyfrowa filmu, zwłaszcza przedwojennego, to zawsze świetna okazja, by dokładnie go zbadać. Podczas prowadzonych kilka lat temu prac nad filmem „Jadzia” wyszły na jaw pewne niespodzianki, a poszukiwania materiałów na jego temat ujawniły kilka nieznanych dotąd faktów

Kino PRL-u niesie w sobie pewną zagadkę. Jego ranga artystyczna zaprzecza łatwej tezie, iż wszystko co zrodziło się w realnym socjalizmie, musiało być zarażone ideologiczną perswazją, systemową tandetą i przaśnością formy. Natomiast jego buntowniczość, choćby wynikała z populistycznej kalkulacji, przeszkadza tym, którzy chcieliby prostodusznie rozkoszować się postępową aurą epoki Gierka czy Jaruzelskiego