Publicystyka filmowa

Lubię, jak film wytrąca z ułożonego sposobu oglądania. Nie lubię jednak, gdy dzieje się to po nic. Gdy film mnie próbuje do czegoś zmusić. Nie lubię też, gdy nachalnie wciska się ideologię albo poglądy polityczne. Musi być historia, a na końcu widz musi dostać wypłatę w jakiejś postaci – mówi Bartosz Paduch, reżyser filmu „Fantastyczny Matt Parey” o redaktorze Macieju Parowskim i środowisku „Fantastyki”. 8 września film trafi do kin w całym kraju. Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny jest jego koproducentem

Tytuł najsłynniejszej powieści Heleny Mniszek okazał się proroczy: przez ponad 100 lat książka ta była „trędowata” dla większości recenzentów, kulturalnych elit, dziennikarzy, PRL-owskich władz i cenzorów, a kiedy trafiła na ekran – także dla krytyków filmowych. W pełni zaakceptowali ją tylko czytelnicy i widzowie, którzy pokochali melodramatyczny romans miłością równie wierną i gorącą, jak ta, którą ordynat Michorowski obdarzył Stefcię Rudecką…

Młode pokolenie potrzebuje korzeni. Jeśli nie może do nich dotrzeć, to sobie je stwarza i niespecjalnie ogląda się na to, co powiedzą starsi – „tak nie wolno, a tak wolno”, „tego nie ruszaj”, „to jest święte”. To się bierze z potrzeby posiadania jakiejś historii. Nie tylko w Stanach są Broadway, Gershwin i Cole Porter. My też chcemy to mieć. I mamy! – mówi Jan Emil Młynarski, dyrektor artystyczny cyklu Retroteka, nominowanego do Nagrody PISF

Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny jest depozytariuszem największego zbioru dokumentów dotyczących cenzury filmowej w PRL, dlatego takie wydarzenie po prostu trzeba było zorganizować – mówi dr hab. Konrad Klejsa przed konferencją naukową „Klatka na klatki. Cenzura filmowa w Polsce Ludowej”, która w dniach 29–30 maja odbędzie się w siedzibie FINA na Wałbrzyskiej 3/5